Wij leven nog!

We hebben het overleefd. Die zenuwen van Duncan operatie... zijn neusamandelen zijn verwijderd en dat is niet meer dan 10 minutjes werk. Ons mannetje had wel een boel pijn en werd pas rustig toen hij op de bank geinstalleerd lag met kussen / deken / ijsje / appelsap / water en zijn DVD van "Thomas" en dat de zetpil begon te werken. Hij is vreselijk verwend en Kayleigh ook!

Een Percy-duplotrein van ons, een Cars- en Bambipuzzel van de oma's & een afstandsbestuurbare auto (geweldig galgjewoord) van tante Karin, een kaart en allerlei telefoontjes! Hij heeft heel veel ijs gegeten en dat vonden Rick, Rianne, Ramon en Kayleigh ook wel erg lekker. Het dametje kreeg een doos met dora puzzels en een kleurboek. Niet gek voor een dagje pijn!

Op de fiets!

Hij heeft de smaak te pakken! Op de fiets naar het ziekenhuis, naar de bakker of naar Bianca's verjaardag en door naar opa & oma en weer terug. Hij pakt overal zijn fiets voor en roept tegen ieder die hij tegenkomt: "heb je het al gezien ik kan met zonder zijwielen fietsen en heel ver ook hoor!"

Wij blij en trots als een pauw... beloning gegeven. Hij wilde zo graag de Percy met watertoren van Duplo. Dus die heeft hij vanmorgen gekregen, immers goed fietsen en morgen weer naar het ziekenhuis. Het leven valt niet mee als je 5 jaar oud bent.
Morgen of overmorgen een verslagje van hoe het ging, later!!!

Spierpijn

Zondagavond kreeg ik het op mijn heupen... een stukje hardlopen. Vanaf het tunneltje tot aan het hekje bij PSCK, dit zodat je niet al voor het terras van de snackbar hoeft te beginnen! Nu is het met wat kleine flesjes met water wel te doen... als je het even niet meer trekt, ga je wandelen en wat drinken en weer door... maar de verzuring komt even goed wel!!! Zo was erg goed te merken dat ik al bijna een jaar niet meer had hardgelopen. Tempo van niks, de wandel/drinkstops tussendoor, niet al te ver en toch nu al 2 dagen spierpijn. Ach misschien is het morgen wel over, hoop doet leven nietwaar? In ieder geval ga ik dan weer hardlopen, Kayleigh mee in de buggy en Duncan op z'n eigen fietsje! Eens even zien of we tot de stationsstraat in Oostzaan kunnen komen! Stel dat het hem lukt, dan kan hij binnenkort misschien wel ergens heen, dat wij ernaast fietsen! Gezellig toch?

I'm back!

Daar ben ik weer... een nieuwe start voor dit weblog. Het is een beetje een tegenhanger voor de diverse hyves. Het valt mij op dat iedereen zich daarvoor opgeeft, verder niets meer doet aan de reeds bestaande blogs en na een poosje bloed ook dit concept weer een beetje dood, omdat je er eigenlijk net niet genoeg mee kunt. Dus nu ben ik maar weer hier & MSN ik tegenwoordig onder Arjan's account!

Het is nog steeds grote vakantie en alles gaat z'n gangetje... de canadese vrienden zijn weer naar huis, Oma heeft haar 90-ste verjaardag gevierd, de kinderen hun kamer is verbouwd en we hebben wat leuke uitjes gehad. (o.a. Artis samen met Mariska & Quinten) Even het weer aankijken, dan kunnen we straks ook nog even weg! Tot later...